Αγαπητό μου ημερολόγιο...

Αγαπητό μου ημερολόγιο! (μου επιτρέπεις τον τίτλο, έτσι δεν είναι;)

Σήμερα πήρα μια απόφαση για σένα. Τελικά είναι πολύ πιο σημαντικό να μη σε διαβάζει κανείς από το να σε διαβάζει κάποιος. Προσπάθησα πολύ να γράψω κάτι τον τελευταίο καιρό, αλλά ποτέ δεν κατάφερνα να τελειώσω ό,τι άρχιζα. Για να είμαι ειλικρινής δεν κατάφερνα να φτάσω στη δεύτερη σειρά...
Και ξέρεις γιατί; Γιατί φοβόμουν πως αυτά που θα γράψω θα μπορούσε κάποιος να τα διαβάσει. Κάποιος που τυχαία θα τον έφερνε ο δρόμος του προς τα εδώ. Έπρεπε να προσέχω τι θα πω, πώς θα το πω, γιατί θα το πω...
Αλλά δεν ήταν αυτός ο στόχος της ύπαρξής σου. Ήθελα να σου μιλάω όπως μιλάει κανείς σε έναν πολύ καλό του φίλο ή όπως στον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί μόνο τότε εξωτερικεύει κανείς τις σκέψεις του ελεύθερα... ναι, νοιώθει κανείς ελεύθερος να εκφραστεί χωρίς φόβο, αλλά με πάθος (αν τύχει).
Στις μέρες μας η ελευθερία είναι ένα σπάνιο αγαθό. Είμαστε δέσμιοι της καθημερινότητάς μας, των δικών μας επιλογών, αλλά και των επιλογών των άλλων. Ας μη δεσμεύουμε και τη σκέψη, την έκφραση, τα όνειρά μας. Την άποψή μας για όλα τη λέμε παντού. Στους φίλους, στους γνωστούς, στους συναδέλφους. Ποιος ο λόγος να την κάνουμε ευρέως γνωστή; Σε τι θα διαφέρει ο ηλεκτρονικός περαστικός από τον συνεπιβάτη ενός τρένου; Τι γνωρίζει αυτός για το μικρόκοσμό μας για να πρέπει να μάθει ή και να μπορεί να κρίνει τις σκέψεις μας;
Γι'αυτό λοιπόν αποφάσισα να συνεχίσουμε μόνοι. Δεν είναι καλύτερα έτσι; Αν μη τι άλλο, η αίσθηση της ελευθερίας - έστω της ψευδαίσθησής της- είναι πολύ γλυκιά!